філье́ра
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
філье́ра |
філье́ры |
| Р. |
філье́ры |
філье́р |
| Д. |
філье́ры |
філье́рам |
| В. |
філье́ру |
філье́ры |
| Т. |
філье́рай
філье́раю |
філье́рамі |
| М. |
філье́ры |
філье́рах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
філье́ра ж., спец. филье́ра
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
філье́ра, ‑ы, ж.
1. Спец. Прыстасаванне ў прадзільнай машыне ў выглядзе каўпачка або дыска з адтулінамі для атрымання штучных нітак. З чырвона-белых ад гарачыні фільераў бясконца плыло тонкае бліскучае павуцінне. Савіцкі.
2. Металічная пласцінка з калібраванымі адтулінамі, праз якія цягнецца і шліфуецца дрот.
[Фр. filiere ад fil — валакно, нітка.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)