фырча́ць
дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне
| Цяперашні час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
фырчу́ |
фырчы́м |
| 2-я ас. |
фырчы́ш |
фырчыце́ |
| 3-я ас. |
фырчы́ць |
фырча́ць |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
фырча́ў |
фырча́лі |
| ж. |
фырча́ла |
| н. |
фырча́ла |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
фырчы́ |
фырчы́це |
Крыніцы:
dzsl2007,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
фырча́ць, ‑чу, ‑чыш, ‑чыць; незак.
Разм. Тое, што і фыркаць (у 2 знач.). «Казёл» фырчаў, падскакваў. У ветравое шкло, што спераду, стукалі чорныя жукі. Пташнікаў. Бабка сядзіць на лаўцы і ціха фырчыць верацяном. Каліна.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)