фрыкцыё́н
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
фрыкцыё́н |
фрыкцыё́ны |
| Р. |
фрыкцыё́на |
фрыкцыё́наў |
| Д. |
фрыкцыё́ну |
фрыкцыё́нам |
| В. |
фрыкцыё́н |
фрыкцыё́ны |
| Т. |
фрыкцыё́нам |
фрыкцыё́намі |
| М. |
фрыкцыё́не |
фрыкцыё́нах |
Крыніцы:
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
фрыкцыён, ‑а, м.
Спец. Муфта для валаў, якая перадае вярчальны рух пры дапамозе сіл трэння паміж дэталямі, што прыціскаюцца адна да адной.
[Ад лац. frictio — трэнне.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)