успе́х по́спех, -ху м.;

с успе́хом з по́спехам;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

хвілі́нны кратковре́менный, мину́тный;

х. по́спех — кратковре́менный (мину́тный) успе́х

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

няве́ра ж., разг. неве́рие ср.; сомне́ние ср.;

н. ў по́спех — неве́рие в успе́х

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

такти́ческий воен., перен. такты́чны;

такти́ческий успе́х такты́чны по́спех;

такти́ческое руково́дство такты́чнае кіраўні́цтва.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

шу́мный прям., перен. шу́мны;

шу́мная компа́ния шу́мная кампа́нія;

шу́мный успе́х шу́мны по́спех.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

спор, -ру м. успе́х, уда́ча ж.;

пажада́ць спо́ру ў рабо́це — пожела́ть успе́ха в рабо́те

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

часо́вы вре́менный; преходя́щий; мину́тный;

ч. по́спех — вре́менный (преходя́щий, мину́тный) успе́х;

ч. жыха́р — вре́менный жи́тель

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

по́спех, -ху м.

1. успе́х; уда́ча ж.;

пажада́ць ~ху — пожела́ть успе́ха (уда́чи);

кні́га ма́е п. — кни́га име́ет успе́х;

з ~хам — с успе́хом;

2. только мн. успе́хи;

до́брыя ~хі ў матэма́тыцы — хоро́шие успе́хи в матема́тике;

вытво́рчыя ~хі — произво́дственные успе́хи

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

такты́чны

1. такти́чный;

т. чалаве́к — такти́чный челове́к;

2. воен., перен. такти́ческий;

~ныя заня́ткі — такти́ческие заня́тия;

т. по́спех — такти́ческий успе́х

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Спех ‘паспешлівасць, спешка’ (ТСБМ, Бяльк., Барад.), ‘поспех, спор’ (Нас., Байк. і Некр., Сл. ПЗБ), ‘хуткасць, поспех’ (ТС). Параўн. укр. спіх, рус. спех, успе́х, польск. śpiech, в.-луж., н.-луж., чэш. spěch, славац. spech, славен. spẹh ‘паспешлівасць; працвітанне’, балг., макед. спех, ст.-слав. спѣхъ ‘паспешлівасць, прага’. Прасл. *spěxъ. Да спець (гл.). Параўн. лац. spēs, мн. л. spērēs ‘чаканне; надзея’. У праславянскай чакалася б *spěs‑; канчатковае ‑x тлумачыцца аналогіяй: *spěxъ: *spěti, як *grěxъ: *grěti; гл. Фасмер, 3, 734 з літ-рай; Сной₁, 700; Шустар-Шэўц, 1138–1139.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)