уклада́льнік, -а, мн. -і, -аў, м.

Той, хто ўкладае (гл. укласці²) што-н.

У. слоўніка.

У. хрэстаматыі (аўтар, які падбірае тэксты).

|| ж. уклада́льніца, -ы, мн. -ы, -ніц.

|| прым. уклада́льніцкі, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

уклада́льнік

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. уклада́льнік уклада́льнікі
Р. уклада́льніка уклада́льнікаў
Д. уклада́льніку уклада́льнікам
В. уклада́льніка уклада́льнікаў
Т. уклада́льнікам уклада́льнікамі
М. уклада́льніку уклада́льніках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

уклада́льнік м. состави́тель;

у. сло́ўніка — состави́тель словаря́

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

уклада́льнік, ‑а, м.

Той, хто займаецца ўкладаннем ​2 чаго‑н. Укладальнік слоўніка. Укладальнік зборніка вершаў паэта. Укладальнік хрэстаматыі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

лексіко́граф, -а, мн. -ы, -аў, м.

Спецыяліст у галіне лексікаграфіі; укладальнік слоўнікаў.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

уклада́льніца, ‑ы, ж.

Жан. да укладальнік.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

уклада́льніцкі состави́тельский; см. уклада́льнік

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

уклада́льніца ж. состави́тельница; см. уклада́льнік

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пара́дкавальнік

‘укладальнік, сістэматызатар; асоба і прылада’

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. пара́дкавальнік пара́дкавальнікі
Р. пара́дкавальніка пара́дкавальнікаў
Д. пара́дкавальніку пара́дкавальнікам
В. пара́дкавальніка пара́дкавальнікаў
Т. пара́дкавальнікам пара́дкавальнікамі
М. пара́дкавальніку пара́дкавальніках

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

пара́дкавальнік

‘укладальнік, сістэматызатар; асоба і прылада’

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. пара́дкавальнік пара́дкавальнікі
Р. пара́дкавальніка пара́дкавальнікаў
Д. пара́дкавальніку пара́дкавальнікам
В. пара́дкавальнік пара́дкавальнікі
Т. пара́дкавальнікам пара́дкавальнікамі
М. пара́дкавальніку пара́дкавальніках

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)