тэ́рбій

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. тэ́рбій
Р. тэ́рбію
Д. тэ́рбію
В. тэ́рбій
Т. тэ́рбіем
М. тэ́рбіі

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

тэ́рбій м., хим. те́рбий

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

тэ́рбій, ‑ю, м.

Спец. Рэдказямельны элемент, які складаецца з аднаго ўстойлівага ізатопа.

[Ад геагр. назвы.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

те́рбий хим. тэ́рбій, -бію м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)