туві́нец

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. туві́нец туві́нцы
Р. туві́нца туві́нцаў
Д. туві́нцу туві́нцам
В. туві́нца туві́нцаў
Т. туві́нцам туві́нцамі
М. туві́нцу туві́нцах

Крыніцы: nazounik2008, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

туві́нец,

гл. тувінцы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

туви́нец туві́нец, -нца м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

туві́нцы, ‑аў; адз. тувінец, ‑нца, м.; тувінца, ‑і, ДМ ‑нцы; мн. тувінкі, ‑нак; ж.

Народ, які складае асноўнае насельніцтва Тувінскай АССР.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)