трыумфа́льны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
трыумфа́льны |
трыумфа́льная |
трыумфа́льнае |
трыумфа́льныя |
| Р. |
трыумфа́льнага |
трыумфа́льнай
трыумфа́льнае |
трыумфа́льнага |
трыумфа́льных |
| Д. |
трыумфа́льнаму |
трыумфа́льнай |
трыумфа́льнаму |
трыумфа́льным |
| В. |
трыумфа́льны (неадуш.)
трыумфа́льнага (адуш.) |
трыумфа́льную |
трыумфа́льнае |
трыумфа́льныя (неадуш.)
трыумфа́льных (адуш.) |
| Т. |
трыумфа́льным |
трыумфа́льнай
трыумфа́льнаю |
трыумфа́льным |
трыумфа́льнымі |
| М. |
трыумфа́льным |
трыумфа́льнай |
трыумфа́льным |
трыумфа́льных |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
трыумфа́льны триумфа́льный;
~ная а́рка — триумфа́льная а́рка
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
трыумфа́льны, ‑ая, ‑ае.
1. Які служыць для ўрачыстага шэсця трыумфатара; збудаваны ў гонар якога‑н. трыумфу, перамогі, урачыстасці. Трыумфальная арка.
2. Урачысты, пераможны; які праходзіць з незвычайным уздымам. Трыумфальнае шэсце. □ — Цімафей Ільіч хоча зрабіць у ваш гонар, Міхаіл Дзям’янавіч, нейкае трыумфальнае віншаванне, — сказаў Трухан. Даніленка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
трыу́мф, -у, мн. -ы, -аў, м.
1. У Старажытным Рыме: урачыстая сустрэча палкаводца і яго войска ў сувязі з дасягнутай перамогай.
2. Наогул выдатны поспех, бліскучая перамога ў чым-н.
Т. балета.
|| прым. трыумфа́льны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
триумфа́льный трыумфа́льны;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)