трыно́м
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
трыно́м |
трыно́мы |
| Р. |
трыно́ма |
трыно́маў |
| Д. |
трыно́му |
трыно́мам |
| В. |
трыно́м |
трыно́мы |
| Т. |
трыно́мам |
трыно́мамі |
| М. |
трыно́ме |
трыно́мах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
трыно́м, ‑а, м.
Спец. Тое, што і трохчлен.
[Фр. trinôme ад лац. tri- — у складаных словах тры і nomen — імя.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)