тата́канне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. тата́канне тата́канні
Р. тата́кання тата́канняў
Д. тата́канню тата́канням
В. тата́канне тата́канні
Т. тата́каннем тата́каннямі
М. тата́канні тата́каннях

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

тата́канне ср., разг. тата́канье

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

тата́канне, ‑я, н.

Разм. Дзеянне паводле знач. дзеясл. татакаць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

тата́канье разг. тата́канне, -ння ср.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Та-та ’абазначэнне мерных адрывістых гукаў, удараў’ (ТСБМ), ma‑ma‑ma ’пра трэск, тарахценне’, ’пра балбатню’ (мсцісл., Нар. лекс.). Адсюль тата́каць ’татахкаць’ (ТСБМ), татака́нне ’адзывацца гукам, які падобны да “та-та-та”’ (Нар. Гом.). Гукапераймальнае.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)