сфа́гнум

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. сфа́гнум
Р. сфа́гнуму
Д. сфа́гнуму
В. сфа́гнум
Т. сфа́гнумам
М. сфа́гнуме

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

сфа́гнум, -му м., в разн. знач. сфа́гнум

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

сфа́гнум бот. и пр. сфа́гнум, -му м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

сфа́гнум, ‑у, м.

Тарфяны мох, а таксама торф, які ўтварыўся з гэтага моху.

[Ад грэч. sphagnos — род моху.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Махоўка ’невялікае балотца, у якім расце белы мох сфагнум’ (слаўг., Яшк.). Да мох, махавы́, мохавы (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)