су́вязны, -ая, -ае.

Які звязвае, аб’ядноўвае што-н.

Сувязнае звяно.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

су́вязны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. су́вязны су́вязная су́вязнае су́вязныя
Р. су́вязнага су́вязнай
су́вязнае		 су́вязнага су́вязных
Д. су́вязнаму су́вязнай су́вязнаму су́вязным
В. су́вязны (неадуш.)
су́вязнага (адуш.)		 су́вязную су́вязнае су́вязныя (неадуш.)
су́вязных (адуш.)
Т. су́вязным су́вязнай
су́вязнаю		 су́вязным су́вязнымі
М. су́вязным су́вязнай су́вязным су́вязных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

сувязны́

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. сувязны́ сувязна́я сувязно́е сувязны́я
Р. сувязно́га сувязно́й
сувязно́е		 сувязно́га сувязны́х
Д. сувязно́му сувязно́й сувязно́му сувязны́м
В. сувязны́ (неадуш.)
сувязно́га (адуш.)		 сувязну́ю сувязно́е сувязны́я (неадуш.)
сувязны́х (адуш.)
Т. сувязны́м сувязно́й
сувязно́ю		 сувязны́м сувязны́мі
М. сувязны́м сувязно́й сувязны́м сувязны́х

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

сувязны́

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, субстантываваны, ад’ектыўнае скланенне

адз. мн.
м. -
Н. сувязны́ сувязны́я
Р. сувязно́га сувязны́х
Д. сувязно́му сувязны́м
В. сувязно́га сувязны́х
Т. сувязны́м сувязны́мі
М. сувязны́м сувязны́х

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

сувязны́

1. связно́й;

с. афіцэ́р — связно́й офице́р;

2. в знач. сущ. связно́й;

партыза́нскі с. — партиза́нский связно́й

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

сувязны́, -а́я, -о́е.

1. Які наладжвае і падтрымлівае сувязь з суседнімі воінскімі часцямі.

С. самалёт.

2. сувязны́, -о́га, мн. -ы́я, -ы́х, м.; сувязна́я, -о́й, мн. -ы́я, -ы́х, ж. Той, хто пасланы (ці каго пасылаюць) для падтрымання сувязі (у 5 знач.) паміж воінскімі часцямі, членамі канспіратыўнай арганізацыі.

Чакаць сувязнога на канспіратыўнай кватэры.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

су́вязны ​1, ‑ая, ‑ае.

Які звязвае, аб’ядноўвае што‑н. Сувязнае звяно.

сувязны́ ​2, ‑ая, ‑ое.

Які наладжвае, падтрымлівае сувязь з суседнімі воінскімі часцямі. Сувязны самалёт. Сувязны афіцэр. // у знач. наз. сувязны́, ‑о́га, м.; сувязна́я, ‑о́й, ж. Там [на ўскраіне горада] выявілася, што няма групы Карпілава. А каля могілак яшчэ не сціхаў бой. Камандзір паслаў сувязнога. Грахоўскі. Шкада .. [Машы] стала ног, нібы яны — самае галоўнае, што спатрэбіцца ёй у рабоце разведчыцы. Ногі патрэбны мне, сувязной. Шамякін.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

связно́й сущ. сувязны́, -но́га м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

связу́ющий

1. прич. які́ (што) звя́звае;

2. прил. су́вязны;

связу́ющее звено́ су́вязнае звяно́.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ры́ссю, прысл.

1. Алюрам, сярэднім паміж галопам і шагам (пра каня). Конь бяжыць рыссю, і колы аж глушаць вуліцу. Баранавых.

2. Разм. Хутка, бягом. Па дарозе ад Нёмана рыссю ідзе сувязны. Брыль.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)