суа́ўтар, -а, мн. -ы, -аў, м.

Асоба, якая сумесна з кім-н. з’яўляецца аўтарам літаратурнага навуковага твора, адкрыцця або вынаходства.

С. манаграфіі.

С. сцэнарыя.

С. праекта помніка.

|| прым. саа́ўтарскі, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

суа́ўтар

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. суа́ўтар суа́ўтары
Р. суа́ўтара суа́ўтараў
Д. суа́ўтару суа́ўтарам
В. суа́ўтара суа́ўтараў
Т. суа́ўтарам суа́ўтарамі
М. суа́ўтару суа́ўтарах

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

суа́ўтар м. соа́втор

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

соа́втор суа́ўтар, -ра м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)