со́ня м. и ж.

1. фам. со́ня;

2. зоол. со́ня

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

со́ня

1. зоол. со́ня, -ні м. и ж.;

2. перен., фам. со́ня, -ні м. и ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Со́ня

назоўнік, уласны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. Со́ня Со́ні
Р. Со́ні Со́нь
Д. Со́ні Со́ням
В. Со́ню Со́нь
Т. Со́няй
Со́няю		 Со́нямі
М. Со́ні Со́нях

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

со́ня

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. со́ня со́ні
Р. со́ні со́нь
Д. со́ню со́ням
В. со́ню со́нь
Т. со́нем со́нямі
М. со́ню со́нях

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

со́ня

назоўнік, агульны, адушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. со́ня со́ні
Р. со́ні со́нь
Д. со́ні со́ням
В. со́ню со́нь
Т. со́няй
со́няю		 со́нямі
М. со́ні со́нях

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

со́ня

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. со́ня со́ні
Р. со́ні со́нь
Д. со́ні со́ням
В. со́ню со́нь
Т. со́няй
со́няю		 со́нямі
М. со́ні со́нях

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

со́ня, ‑і.

1. м. і ж. Разм. Чалавек, які любіць спаць, многа спіць. — А дзе Ліда? — Спіць яшчэ. — О-о, соня, — нібы здзівіўся.. [Васіль] і падышоў да ўваходу ў другі пакой. Федасеенка.

2. ж. Невялікая жывёліна атрада грызуноў, якая праводзіць зіму ў спячцы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

санлі́вец, ‑ліўца, м.

Санлівы чалавек; соня.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

таўчо́нік, ‑а, м.

Блін з тоўчанай бульбы. Я схапіла хусцінку, Соня загарнула ў насоўку пару таўчонікаў ды па агурку. Лось.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

◎ Мярлі́на (груб.) ’соня’ (ушац., Нар. сл.). Да па‑міриць (гл.), ст.-рус. мьрлъ ’мёрлы’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)