смяро́тніца

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. смяро́тніца смяро́тніцы
Р. смяро́тніцы смяро́тніц
Д. смяро́тніцы смяро́тніцам
В. смяро́тніцу смяро́тніц
Т. смяро́тніцай
смяро́тніцаю		 смяро́тніцамі
М. смяро́тніцы смяро́тніцах

Крыніцы: piskunou2012, tsblm1996.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

смяро́тнік, -а, мн. -і, -аў, м.

Чалавек, які асуджаны на смерць, прыгавораны да пакарання смерцю.

Камера смяротнікаў.

|| ж. смяро́тніца, -ы, мн. -ы, -ніц.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)