славі́нцы, ‑аў; адз. славінец, ‑нца, м.; славінка, ‑і, ДМ ‑нцы; мн. славінкі, ‑нак; ж.

1. Заходнеславянская народнасць, блізкая да кашубаў, якая жыве ў Польшчы.

2. Недакладная назва славенцаў, якая ўжывалася ў рускай гістарычнай і этнаграфічнай літаратуры 19 ст.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Сла́вінка

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. Сла́вінка
Р. Сла́вінкі
Д. Сла́вінцы
В. Сла́вінку
Т. Сла́вінкай
Сла́вінкаю
М. Сла́вінцы

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

славі́нка

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. славі́нка славі́нкі
Р. славі́нкі славі́нак
Д. славі́нцы славі́нкам
В. славі́нку славі́нак
Т. славі́нкай
славі́нкаю		 славі́нкамі
М. славі́нцы славі́нках

Крыніцы: nazounik2008, piskunou2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

славі́нец,

гл. славінцы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

славі́нка,

гл. славінцы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

славі́нец

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. славі́нец славі́нцы
Р. славі́нца славі́нцаў
Д. славі́нцу славі́нцам
В. славі́нца славі́нцаў
Т. славі́нцам славі́нцамі
М. славі́нцу славі́нцах

Крыніцы: nazounik2008, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)