скамбінава́ць гл. камбінаваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

скамбінава́ць

дзеяслоў, пераходны/непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. скамбіну́ю скамбіну́ем
2-я ас. скамбіну́еш скамбіну́еце
3-я ас. скамбіну́е скамбіну́юць
Прошлы час
м. скамбінава́ў скамбінава́лі
ж. скамбінава́ла
н. скамбінава́ла
Загадны лад
2-я ас. скамбіну́й скамбіну́йце
Дзеепрыслоўе
прош. час скамбінава́ўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

скамбінава́ць сов. скомбини́ровать

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

скамбінава́ць, ‑ную, ‑нуеш, ‑нуе.

Зак. да камбінаваць (у 1, 3 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

камбінава́ць, -ну́ю, -ну́еш, -ну́е; -ну́й; -нава́ны; незак.

1. што. Злучаць, спалучаць розныя (але аднародныя) элементы ў пэўным парадку ў адно цэлае (у 1 знач.).

К. розныя адценні фарбаў.

2. Рабіць камбінацыю (у 2 знач.; разм.).

|| зак. скамбінава́ць, -ну́ю, -ну́еш, -ну́е, -ну́й; -нава́ны.

|| наз. камбінава́нне, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

скомбини́ровать сов. скамбінава́ць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

скамбінава́ны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад скамбінаваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Вы́куркалявацца ’звесці канцы з канцамі’ (КЭС, лаг.). Запазычанне з польск. wykarkulować ’разлічыць, скамбінаваць’ або самастойнае ўтварэнне ад калькуляцыя, калькуляваць (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)