святля́вы
прыметнік, якасны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
святля́вы |
святля́вая |
святля́вае |
святля́выя |
| Р. |
святля́вага |
святля́вай
святля́вае |
святля́вага |
святля́вых |
| Д. |
святля́ваму |
святля́вай |
святля́ваму |
святля́вым |
| В. |
святля́вы (неадуш.)
святля́вага (адуш.) |
святля́вую |
святля́вае |
святля́выя (неадуш.)
святля́вых (адуш.) |
| Т. |
святля́вым |
святля́вай
святля́ваю |
святля́вым |
святля́вымі |
| М. |
святля́вым |
святля́вай |
святля́вым |
святля́вых |
Крыніцы:
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
святля́вы, ‑ая, ‑ае.
1. Не зусім светлы, светлаваты. Час, мабыць, мінаў за поўнач — маладзічок узлез у самую высь неба і ціха бліскаў там, завалочаны святлявым мроівам. Быкаў.
2. З светларусымі валасамі. Другі быў яшчэ шырэйшы ў плячах і ростам вышэйшы, а дабрадушным тварам, з вялікай святляваю галавою. Колас.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)