рэ́шткавы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. рэ́шткавы рэ́шткавая рэ́шткавае рэ́шткавыя
Р. рэ́шткавага рэ́шткавай
рэ́шткавае		 рэ́шткавага рэ́шткавых
Д. рэ́шткаваму рэ́шткавай рэ́шткаваму рэ́шткавым
В. рэ́шткавы (неадуш.)
рэ́шткавага (адуш.)		 рэ́шткавую рэ́шткавае рэ́шткавыя (неадуш.)
рэ́шткавых (адуш.)
Т. рэ́шткавым рэ́шткавай
рэ́шткаваю		 рэ́шткавым рэ́шткавымі
М. рэ́шткавым рэ́шткавай рэ́шткавым рэ́шткавых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

рэ́шткавы оста́точный

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

рэ́шткавы, ‑ая, ‑ае.

1. Які з’яўляецца нявыкарыстаным, які не зрасходавалі. Рэшткавыя сумы.

2. Які страціў сваё значэнне ў працэсе развіцця. Рэшткавыя з’явы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

рэ́штка, -і, ДМ -тцы, ж.

1. Тое, што і рэшта (у 1 і 2 знач.).

Р. прыпасаў.

Р. вольнага часу.

2. мн. -і, -аў. Тое, што захавалася, уцалела ад таго, што раней існавала.

Р. печы.

Р. разбітых часцей ворага.

|| прым. рэ́шткавы, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

аста́ткавы, ‑ая, ‑ае.

Тое, што і рэшткавы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

оста́точный рэ́шткавы, аста́ткавы;

оста́точная деформа́ция тел физ. аста́ткавая дэфарма́цыя цел;

оста́точный при́нцип распределе́ния рэ́шткавы (аста́ткавы) пры́нцып размеркава́ння.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)