рэ́шткавы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. рэ́шткавы рэ́шткавая рэ́шткавае рэ́шткавыя
Р. рэ́шткавага рэ́шткавай
рэ́шткавае		 рэ́шткавага рэ́шткавых
Д. рэ́шткаваму рэ́шткавай рэ́шткаваму рэ́шткавым
В. рэ́шткавы (неадуш.)
рэ́шткавага (адуш.)		 рэ́шткавую рэ́шткавае рэ́шткавыя (неадуш.)
рэ́шткавых (адуш.)
Т. рэ́шткавым рэ́шткавай
рэ́шткаваю		 рэ́шткавым рэ́шткавымі
М. рэ́шткавым рэ́шткавай рэ́шткавым рэ́шткавых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

рэ́шткавы оста́точный

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

рэ́шткавы, ‑ая, ‑ае.

1. Які з’яўляецца нявыкарыстаным, які не зрасходавалі. Рэшткавыя сумы.

2. Які страціў сваё значэнне ў працэсе развіцця. Рэшткавыя з’явы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

рэ́шткавы réstlich, Rest-

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

рэ́штка, -і, ДМ -тцы, ж.

1. Тое, што і рэшта (у 1 і 2 знач.).

Р. прыпасаў.

Р. вольнага часу.

2. мн. -і, -аў. Тое, што захавалася, уцалела ад таго, што раней існавала.

Р. печы.

Р. разбітых часцей ворага.

|| прым. рэ́шткавы, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

аста́ткавы, ‑ая, ‑ае.

Тое, што і рэшткавы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

оста́точный рэ́шткавы, аста́ткавы;

оста́точная деформа́ция тел физ. аста́ткавая дэфарма́цыя цел;

оста́точный при́нцип распределе́ния рэ́шткавы (аста́ткавы) пры́нцып размеркава́ння.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ПЕРЛІО́ВІЙ (ад лац. perluo прамываю),

рэшткавы грубаабломкавы валунны ці галечны матэрыял, які пасля размыву розных парод і вынасу драбназёму застаўся на дне рачных далін і яроў. Перлювіяльныя адклады характарызуюцца сартаванасцю, адсутнасцю слаістасці, прадухіляюць далейшы размыў рачных далін, на асобных участках рэк ствараюць мясц. базісы эрозіі.

т. 12, с. 295

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

réstlich a які́ (з)астае́цца; рэ́шткавы, аста́ткавы

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

surplus

[ˈsɜ:rplʌs]

1.

n.

лі́шак -ку m., рэ́шта, аста́ча f.

2.

adj.

1) лі́шні, збытко́ўны, надме́рны

2) рэ́шткавы, аста́ткавы

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)