ру́чы
прыметнік, якасны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
ру́чы |
ру́чая |
ру́чае |
ру́чыя |
| Р. |
ру́чага |
ру́чай
ру́чае |
ру́чага |
ру́чых |
| Д. |
ру́чаму |
ру́чай |
ру́чаму |
ру́чым |
| В. |
ру́чы (неадуш.)
ру́чага (адуш.) |
ру́чую |
ру́чае |
ру́чыя (неадуш.)
ру́чых (адуш.) |
| Т. |
ру́чым |
ру́чай
ру́чаю |
ру́чым |
ру́чымі |
| М. |
ру́чым |
ру́чай |
ру́чым |
ру́чых |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Ру́чы ’дарослы, працаздольны, які можа на сябе зарабіць’, ’моцны, спрытны чалавек’ (бялын., Янк. Мат.), укр. ру́чий ’спрытны, лоўкі’, польск. rączy ’хуткі, жвавы; пільны’, чэш. ručí ’хуткі’, славац. rúči ’здольны, спрытны’, славен. róčen ’хуткі, спрытны’. Прасл. *rǫčьjь, роднаснае ст.-інд. r̻jyati, r̻ñjati ’напружвацца, спяшацца’, грэч. αργός ’хуткі (пра сабаку)’. Адносяць да *rǫka (Праабражэнскі, 2, 228; Махэк₂, 522), або пастулюецца народнаэтымалагічная сувязь з назоўнікам (Бязлай, 3, 189). Параўн. рука́ты (гл.); Брукнер (455), Шустар-Шэўц (2, 1249) звязваюць з *ručьjь, гл. ручай.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)