раскамячы́цца

дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, зваротны, 2-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. - -
2-я ас. - -
3-я ас. раскаме́чыцца раскаме́чацца
Прошлы час
м. раскамячы́ўся раскамячы́ліся
ж. раскамячы́лася
н. раскамячы́лася

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

раскамячы́цца сов. разжа́ться

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

раскамячы́цца, ‑мечыцца; зак.

Разняцца. расшчаміцца, расціснуцца (пераважна пра кулак).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

раскаме́чвацца несов., возвр., страд. разжима́ться; см. раскамячы́цца, раскаме́чваць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

разжа́ться

1. (о кулаке) расці́снуцца, раскамячы́цца, разня́цца;

2. (о зубах) расшчапі́цца, разня́цца; (о губах) растулі́цца;

3. (о пружине и т. п.) распусці́цца, адпусці́цца, пасла́біцца.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)