разначы́нец
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
разначы́нец |
разначы́нцы |
| Р. |
разначы́нца |
разначы́нцаў |
| Д. |
разначы́нцу |
разначы́нцам |
| В. |
разначы́нца |
разначы́нцаў |
| Т. |
разначы́нцам |
разначы́нцамі |
| М. |
разначы́нцу |
разначы́нцах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
разначы́нец, ‑нца, м.
У Расіі ў XVIII–XIX стст. — прагрэсіўна настроены інтэлігент недваранскага паходжання. Разначынцы з’яўляліся рэвалюцыйнымі дэмакратамі, выразнікамі інтарэсаў сялянства. «Маладосць».
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)