разначы́нец, -нца, мн. -нцы, -нцаў, м.

У Расіі ў 19 ст: прагрэсіўна настроены інтэлігент недваранскага паходжання.

|| прым. разначы́нны, -ая, -ае і разначы́нскі, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

разначы́нец

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. разначы́нец разначы́нцы
Р. разначы́нца разначы́нцаў
Д. разначы́нцу разначы́нцам
В. разначы́нца разначы́нцаў
Т. разначы́нцам разначы́нцамі
М. разначы́нцу разначы́нцах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

разначы́нец, -нца м., ист. разночи́нец

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

разначы́нец, ‑нца, м.

У Расіі ў XVIII–XIX стст. — прагрэсіўна настроены інтэлігент недваранскага паходжання. Разначынцы з’яўляліся рэвалюцыйнымі дэмакратамі, выразнікамі інтарэсаў сялянства. «Маладосць».

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

разночи́нец ист. разначы́нец, -нца м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)