разбракава́ць

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. разбраку́ю разбраку́ем
2-я ас. разбраку́еш разбраку́еце
3-я ас. разбраку́е разбраку́юць
Прошлы час
м. разбракава́ў разбракава́лі
ж. разбракава́ла
н. разбракава́ла
Загадны лад
2-я ас. разбраку́й разбраку́йце
Дзеепрыслоўе
прош. час разбракава́ўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

разбракава́ць сов., спец. разбракова́ть

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

разбракава́ць, ‑кую, ‑куеш, ‑куе; зак., што.

Спец. Размеркаваць гатовую прадукцыю па гатунках.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

разбракова́ть сов., спец. разбракава́ць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

разбрако́ўваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да разбракаваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

разбракава́ны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад разбракаваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

разбрако́ўка, ‑і, ДМ ‑ўцы, ж.

Спец. Дзеянне паводле знач. дзеясл. разбракоўваць — разбракаваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)