п’яню́га

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. п’яню́га п’яню́гі
Р. п’яню́гі п’яню́г
Д. п’яню́гу п’яню́гам
В. п’яню́гу п’яню́г
Т. п’яню́гам п’яню́гамі
М. п’яню́гу п’яню́гах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

п’яню́га

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. п’яню́га п’яню́гі
Р. п’яню́гі п’яню́г
Д. п’яню́зе п’яню́гам
В. п’яню́гу п’яню́г
Т. п’яню́гай
п’яню́гаю		 п’яню́гамі
М. п’яню́зе п’яню́гах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

п’яню́га м. и ж., разг., презр. пьянчу́га

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

п’яню́га, ‑і, ДМ ‑у, Т ‑ам, м.; ДМ ‑нюзе, Т ‑ай (‑аю), ж.

Разм. пагард. Тое, што і п’яніца. Прыцягнуўся нарэшце і Паўлюк Гвардыян, старэйшы брат Цімафея Міронавіча Гвардыяна, але — не ў пару яму — зусім нікчэмны, шалапутны мужык — вялікі гультай і п’янюга. Зарэцкі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пьянчу́га прост. п’янчу́га, -гі м., п’яню́га, -гі м. и ж.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)