піра́т
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
піра́т |
піра́ты |
| Р. |
піра́та |
піра́таў |
| Д. |
піра́ту |
піра́там |
| В. |
піра́та |
піра́таў |
| Т. |
піра́там |
піра́тамі |
| М. |
піра́це |
піра́тах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
піра́цтва, ‑а, н.
Занятак пірата; марскі разбой.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
піра́цкі, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да пірата. Пірацкі напад.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)