пігме́нтны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. пігме́нтны пігме́нтная пігме́нтнае пігме́нтныя
Р. пігме́нтнага пігме́нтнай
пігме́нтнае		 пігме́нтнага пігме́нтных
Д. пігме́нтнаму пігме́нтнай пігме́нтнаму пігме́нтным
В. пігме́нтны (неадуш.)
пігме́нтнага (адуш.)		 пігме́нтную пігме́нтнае пігме́нтныя (неадуш.)
пігме́нтных (адуш.)
Т. пігме́нтным пігме́нтнай
пігме́нтнаю		 пігме́нтным пігме́нтнымі
М. пігме́нтным пігме́нтнай пігме́нтным пігме́нтных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

вясну́шкі, -шак, адз. -шка, -і, ДМ -шцы, ж.

Пігментныя плямкі карычневага або жоўтага колеру на скуры, якія паяўляюцца ў некаторых людзей вясной.

Увесь у вяснушках.

|| прым. вясну́шачны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

пігме́нтны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да пігменту; у складзе якога знаходзіцца пігмент. Пігментныя плямы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

храматафо́р, ‑а, м.

Спец.

1. У жывёл — пігментныя клеткі ў скурным покрыве, якія абумоўліваюць здольнасць жывёл зменьваць колер.

2. Бялковае цела пратаплазмы клетак водарасцей.

[Ад грэч. chrōma — колер, фарба і phorós — носьбіт.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

вясну́шкі, ‑шак; адз. вяснушка, ‑і, ДМ ‑шцы; ж.

Пігментныя плямкі карычневага або жоўтага колеру (пераважна на твары), якія з’яўляюцца ў некаторых людзей вясной. На худзенькім і бледным тварыку павыступалі вяснушкі. Карпюк.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)