пурыта́нін

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. пурыта́нін пурыта́не
Р. пурыта́ніна пурыта́н
Д. пурыта́ніну пурыта́нам
В. пурыта́ніна пурыта́н
Т. пурыта́нінам пурыта́намі
М. пурыта́ніне пурыта́нах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

пурыта́нін м., рел., ист., перен. пурита́нин

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пурыта́нін, ‑а; мн. ‑тане, ‑тан; м.

1. Прыхільнік, паслядоўнік пурытанізму.

2. перан. Пра чалавека строгай маралі, нецярпімага да адхіленняў ад прынятай маралі. Дык які ж сухі пурытанін вырашыў, што немэтазгодна святкаваць беларусам Купалле, рускім — Русальны дзень, а латышам — Ліго. Караткевіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пурита́нин прям., перен. пурыта́нін, -на м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пурыта́нка, ‑і, ДМ ‑нцы; Р мн. ‑нак; ж.

Жан. да пурытанін.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)