пурыта́нін

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. пурыта́нін пурыта́не
Р. пурыта́ніна пурыта́н
Д. пурыта́ніну пурыта́нам
В. пурыта́ніна пурыта́н
Т. пурыта́нінам пурыта́намі
М. пурыта́ніне пурыта́нах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

пурыта́нін м., рел., ист., перен. пурита́нин

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пурыта́нін, ‑а; мн. ‑тане, ‑тан; м.

1. Прыхільнік, паслядоўнік пурытанізму.

2. перан. Пра чалавека строгай маралі, нецярпімага да адхіленняў ад прынятай маралі. Дык які ж сухі пурытанін вырашыў, што немэтазгодна святкаваць беларусам Купалле, рускім — Русальны дзень, а латышам — Ліго. Караткевіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пурыта́нін м. гіст. Puritáner m -s, -

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

пурыта́нін

(англ. Puritan, ад лац. puritas = чыстасць)

1) паслядоўнік пурытанізму 1;

2) перан. чалавек надзвычайна суровага спосабу жыцця.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

пурита́нин прям., перен. пурыта́нін, -на м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пурыта́нка, ‑і, ДМ ‑нцы; Р мн. ‑нак; ж.

Жан. да пурытанін.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

purytanin

м. пурытанін

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

Puritáner m -s, - пурыта́нін

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

puritan

[ˈpjʊrətən]

1.

n.

пурыта́нін -а m.; пурыта́нка f.

2.

adj.

пурыта́нскі

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)