прыся́жны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. прыся́жны прыся́жная прыся́жнае прыся́жныя
Р. прыся́жнага прыся́жнай
прыся́жнае		 прыся́жнага прыся́жных
Д. прыся́жнаму прыся́жнай прыся́жнаму прыся́жным
В. прыся́жны (неадуш.)
прыся́жнага (адуш.)		 прыся́жную прыся́жнае прыся́жныя (неадуш.)
прыся́жных (адуш.)
Т. прыся́жным прыся́жнай
прыся́жнаю		 прыся́жным прыся́жнымі
М. прыся́жным прыся́жнай прыся́жным прыся́жных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прыся́жны

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, субстантываваны, ад’ектыўнае скланенне

адз. мн.
м. -
Н. прыся́жны прыся́жныя
Р. прыся́жнага прыся́жных
Д. прыся́жнаму прыся́жным
В. прыся́жнага прыся́жных
Т. прыся́жным прыся́жнымі
М. прыся́жным прыся́жных

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прися́жный

1. (принявший присягу) уст. прыся́жны;

прися́жные заседа́тели уст. прыся́жныя засяда́целі;

прися́жный пове́ренный уст. прыся́жны паве́раны;

2. разг. заўзя́ты; (всегдашний) заўсёдны;

прися́жный шутни́к заўзя́ты жартаўні́к;

3. сущ., уст. прыся́жны, -нага м.;

суд прися́жных суд прыся́жных.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)