прыпо́мніць, -ню, -ніш, -ніць; зак.

1. каго-што. Успомніць, аднавіць у памяці.

П. прозвішча даўняга знаёмага.

2. што і каму. Не забыць зробленага кім-н., каб адпомсціць, пакараць за гэта (разм.).

Я гэта табе прыпомню!

|| незак. прыпаміна́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е (да 1 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

прыпо́мніць

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. прыпо́мню прыпо́мнім
2-я ас. прыпо́мніш прыпо́мніце
3-я ас. прыпо́мніць прыпо́мняць
Прошлы час
м. прыпо́мніў прыпо́мнілі
ж. прыпо́мніла
н. прыпо́мніла
Загадны лад
2-я ас. прыпо́мні прыпо́мніце
Дзеепрыслоўе
прош. час прыпо́мніўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прыпо́мніць сов.

1. припо́мнить, вспо́мнить;

2. перен. (не забыть сделанного кем-л., чтобы отомстить) припо́мнить, попо́мнить;

я табе́ ~ню гэ́та! — я тебе́ припо́мню э́то!

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прыпо́мніць, ‑ню, ‑ніш, ‑ніць; зак., каго-што.

1. Аднавіць у памяці, успомніць. Прозвішча здалося мне знаёмым, але я ніяк не мог прыпомніць, дзе сустракаў гэтага чалавека. Дадзіёмаў. Адась выняў папяросу, але не закурыў, прыпомніў, што ў вагоне курыць забаронена. Галавач. // Пазнаць каго‑н. — Што ты, дружа? Не пазнаў хіба мяне? Помніш, бегалі па лужах? Ну, прыпомніў? Бялевіч.

2. Разм. Не забыць чаго‑н., каб адпомсціць, пакараць за гэта. — Не памілуе вас пан, прыпомніць кожны дубок, высечаны ў лесе, рагач, што выкапалі вы для сахі, каб калупацца ў полі. Колас. А катам прыпомнілі сёння Агні Трасцянца і Майданэк. Здавалася нам, што патронаў Ці хопіць адпомсціць за раны. Танк.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прыпаміна́ць гл. прыпомніць.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

прыпаміна́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да прыпомніць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прыгада́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е; -а́ны; зак.

1. каго-што. Прыпомніць, узнавіць у памяці.

П. падрабязнасці здарэння.

2. каго-што. Напомніць, навесці на ўспамін.

Гэта пісьмо прыгадала мне мінулае.

3. што і каму. Прыпомніць зробленае кім-н., каб адпомсціць, пакараць за гэта (разм.).

Мы гэта табе яшчэ прыгадаем!

|| незак. прыга́дваць, -аю, -аеш, -ае (да 1 і 2 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

прыпаміна́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. прыпамінаць — прыпомніць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

припо́мнить сов., в разн. знач. прыпо́мніць, нагада́ць, прыгада́ць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

папа́мятаваць

‘прыпомніць, папомніць што-небудзь’

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. папа́мятую папа́мятуем
2-я ас. папа́мятуеш папа́мятуеце
3-я ас. папа́мятуе папа́мятуюць
Прошлы час
м. папа́мятаваў папа́мятавалі
ж. папа́мятавала
н. папа́мятавала
Загадны лад
2-я ас. папа́мятуй папа́мятуйце
Дзеепрыслоўе
прош. час папа́мятаваўшы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)