Verbum

анлайнавы слоўнік

прымяншэ́нне гл. прыменшыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

прымяншэ́нне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прымяншэ́нне ср. умале́ние, приуменьше́ние

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прымяншэ́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. прымяншаць — прыменшыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прыме́ншыць, -шу, -шыш, -шыць; -шаны; зак., што (разм.).

Падаць як крыху меншае, чым на самай справе.

П. расходы.

П. небяспеку.

|| незак. прымянша́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е.

|| наз. прымяншэ́нне, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

приуменьше́ние прымяншэ́нне, -ння ср.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

самааплёўванне, ‑я, н.

Разм. Прыніжэнне сваёй годнасці, прымяншэнне ўласных за слуг.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Малава́жанне ’прымяншэнне, прыніжэнне’ (Др.-Падб., Гарэц.). З польск. małoważenie ’тс’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

преуменьше́ние прымяншэ́нне, -ння ср., перамяншэ́нне, -ння ср.; неоконч. прыме́ншванне, -ння ср., пераме́ншванне, -ння ср.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

умале́ние

1. уст. (уменьшение) прымяншэ́нне, -ння ср., змяншэ́нне, -ння ср.;

2. (принижение) прыніжэ́нне, -ння ср., зніжэ́нне, -ння ср.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)