прымяншэ́нне гл. прыменшыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

прымяншэ́нне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. прымяншэ́нне
Р. прымяншэ́ння
Д. прымяншэ́нню
В. прымяншэ́нне
Т. прымяншэ́ннем
М. прымяншэ́нні

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прымяншэ́нне ср. умале́ние, приуменьше́ние

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прымяншэ́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. прымяншаць — прыменшыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прымяншэ́нне н. разм. Verkléinerung f -, -en, Verríngerung f -, -en

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

прыме́ншыць, -шу, -шыш, -шыць; -шаны; зак., што (разм.).

Падаць як крыху меншае, чым на самай справе.

П. расходы.

П. небяспеку.

|| незак. прымянша́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е.

|| наз. прымяншэ́нне, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

приуменьше́ние прымяншэ́нне, -ння ср.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

disparagement [dɪˈspærɪdʒmənt] n. fml прымяншэ́нне

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

самааплёўванне, ‑я, н.

Разм. Прыніжэнне сваёй годнасці, прымяншэнне ўласных за слуг.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Малава́жанне ’прымяншэнне, прыніжэнне’ (Др.-Падб., Гарэц.). З польск. małoważenie ’тс’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)