прыма́чыць

дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. прыма́чу прыма́чым
2-я ас. прыма́чыш прыма́чыце
3-я ас. прыма́чыць прыма́чаць
Прошлы час
м. прыма́чыў прыма́чылі
ж. прыма́чыла
н. прыма́чыла
Дзеепрыслоўе
цяп. час прыма́чачы

Крыніцы: dzsl2007, piskunou2012, sbm2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прымачы́ць

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. прымачу́ прымо́чым
2-я ас. прымо́чыш прымо́чыце
3-я ас. прымо́чыць прымо́чаць
Прошлы час
м. прымачы́ў прымачы́лі
ж. прымачы́ла
н. прымачы́ла
Загадны лад
2-я ас. прымачы́ прымачы́це
Дзеепрыслоўе
прош. час прымачы́ўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прымачы́ць сов.

1. (приложить что-л. влажное, мокрое к больному месту) примочи́ть;

2. подмочи́ть;

дождж ~чы́ў се́на — дождь подмочи́л се́но

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прымачы́ць, ‑мачу, ‑мочыш, ‑мочыць; зак.

1. каго-што. Трохі змачыць, падмачыць. Дождж прымачыў сена.

2. што. Прыкласці што‑н. вільготнае, мокрае (да хворага месца). — Пайдзі да студні, выцягні вады і прымачы [гуз]... Брыль. Прыйшла Сцёпкава бабка Таццяна, прымачыла ручку [Петрыка] зёлкамі і перавязала чыстаю анучкаю. Крапіва.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прымо́чваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да прымачыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прымо́чаны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад прымачыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прымо́чаны

1. примо́ченный;

2. подмо́ченный;

1, 2 см. прымачы́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

примочи́ть сов., разг. (приложить что-л. влажное, мокрое к больному месту) прымачы́ць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прымо́чка, ‑і, ДМ ‑чцы; Р мн. ‑чак; ж.

1. Дзеянне паводле дзеясл. прымачыць (у 2 знач.).

2. Лекавая вадкасць, якой замочваюць вату, марлю і пад. для прыкладвання да хворага месца. Свінцовая прымочка. □ Чорны валасаты дзед .. клаў ..[Юрыю] на галаву прымочкі, штогадзіны прыносіў піць. Навуменка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прымо́чваць несов.

1. (прикладывать что-л. влажное, мокрое к больному месту) прима́чивать;

2. подма́чивать;

1, 2 см. прымачы́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)