пры́віднасць

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 3 скланенне

адз.
Н. пры́віднасць
Р. пры́віднасці
Д. пры́віднасці
В. пры́віднасць
Т. пры́віднасцю
М. пры́віднасці

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

пры́віднасць ж. при́зрачность

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пры́віднасць, ‑і, ж.

Уласцівасць прывіднага (у 2 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пры́відны, -ая, -ае.

1. Які з’яўляецца прывідам, параджэннем хворага ўяўлення.

П. малюнак.

2. перан. Які існуе ва ўяўленні; несапраўдны.

Прывіднае шчасце.

|| наз. пры́віднасць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

при́зрачность

1. пры́віднасць, -ці ж.; (обманчивость) падма́нлівасць, -ці ж., падма́ннасць, -ці ж.;

2. (воображаемость) уя́ўнасць, -ці ж.; (нереальность) нерэа́льнасць, -ці ж.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)