прасяны́
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
прасяны́ |
прасяна́я |
прасяно́е |
прасяны́я |
| Р. |
прасяно́га |
прасяно́й прасяно́е |
прасяно́га |
прасяны́х |
| Д. |
прасяно́му |
прасяно́й |
прасяно́му |
прасяны́м |
| В. |
прасяны́ (неадуш.) прасяно́га (адуш.) |
прасяну́ю |
прасяно́е |
прасяны́я (неадуш.) прасяны́х (адуш.) |
| Т. |
прасяны́м |
прасяно́й прасяно́ю |
прасяны́м |
прасяны́мі |
| М. |
прасяны́м |
прасяно́й |
прасяны́м |
прасяны́х |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Мала́й, мала́йчык ’бохан хлеба’, стол. ’маленькая булачка’ (Сл. Брэс., ’булачка з вотруб’я для прыгатавання квасу’ (драг., лельч., Вешт.), ’недапечаны хлеб’, ’хлеб з грэцкай мукі’ (Ян.), ’дранікі’ (рэч., браг., Мат. Гом.). Укр. мала́й ’хлеб з кукурузы, гароху ці проса’, ’глёўкі хлеб’, ’проса, Panicum miliaceum’; рус. мала́й ’каша з прасяной мукі’. Запазычана праз укр. мову з рум. mălaiu ’кукуруза’ (< melʼ latu ’чорная прасяная мука’) (Фасмер, 2, 562).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)