прасле́даванне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
прасле́даванне |
прасле́даванні |
| Р. |
прасле́давання |
прасле́даванняў |
| Д. |
прасле́даванню |
прасле́даванням |
| В. |
прасле́даванне |
прасле́даванні |
| Т. |
прасле́даваннем |
прасле́даваннямі |
| М. |
прасле́даванні |
прасле́даваннях |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
прасле́даванне ср. пресле́дование; см. прасле́даваць
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
прасле́даванне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. праследаваць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
прасле́даваць, -дую, -дуеш, -дуе; -дуй; зак.
1. каго (што). Гнацца за кім-н., каб дагнаць, знішчыць.
П. звера.
П. ворага.
2. каго-што. Учыняць ганенні, прыгнятаць.
П. перадавых дзеячаў культуры.
|| наз. прасле́даванне, -я, н.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
праследаванне, ганенне
Слоўнік сінонімаў і блізказначных слоў, 2-е выданне (М. Клышка, правапіс да 2008 г.)
гане́нне, -я, мн. -і, -яў, н.
Праследаванне з мэтай прыгнёту, забароны чаго-н.
Падвергнуць ганенню.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
га́ненне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. ганіць.
гане́нне, ‑я, н.
Жорсткае праследаванне, рэпрэсіі. Пачаліся жорсткія ганенні на маці: арышты, катаванні ў палявой жандармерыі. «Звязда».
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
пресле́дование ср. прасле́даванне, -ння ср., перасле́даванне, -ння ср., перасле́д, -ду м.; (гонение) гане́нне, -ння ср.; (притеснение) уці́ск, -ку м., прыгнёт, -ту м.;
суде́бное пресле́дование судо́вае прасле́даванне (перасле́даванне, перасле́д);
ма́ния пресле́дования мед. ма́нія прасле́давання (перасле́давання);
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Тра́ўля ‘патрава’ (Некр. і Байк.). Да траві́ць (гл.). Суф. ‑л‑я азначае вынік дзеяння (Сцяцко, Афікс, наз., 54). Значэнне ‘бязлітаснае праследаванне, ганенне’ (Др.-Падб.), хутчэй за ўсё, пад уплывам рус. тра́вля ‘цкаванне’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
гон, ‑у, м.
1. Дзеянне паводле знач. дзеясл. гнаць і гнацца.
2. Праследаванне звера на паляванні. Напрамак гону. □ Гэта былі кудлатыя мясцовыя аўчар[кі], лютыя, але няздатныя для гону. Самуйлёнак.
3. Спец. Паводзіны звера ў час шлюбнага перыяду. Перыяд гону лася.
•••
Бабровыя гоны (уст.) — месца, дзе вадзіліся і лавіліся бабры.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)