прававе́рны, -ая, -ае.

Які строга прытрымліваецца якой-н. веры, рэлігіі, вучэння.

П. католік.

|| наз. прававе́рнасць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

прававе́рны

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. прававе́рны прававе́рная прававе́рнае прававе́рныя
Р. прававе́рнага прававе́рнай
прававе́рнае		 прававе́рнага прававе́рных
Д. прававе́рнаму прававе́рнай прававе́рнаму прававе́рным
В. прававе́рны (неадуш.)
прававе́рнага (адуш.)		 прававе́рную прававе́рнае прававе́рныя (неадуш.)
прававе́рных (адуш.)
Т. прававе́рным прававе́рнай
прававе́рнаю		 прававе́рным прававе́рнымі
М. прававе́рным прававе́рнай прававе́рным прававе́рных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прававе́рны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. прававе́рны прававе́рная прававе́рнае прававе́рныя
Р. прававе́рнага прававе́рнай
прававе́рнае		 прававе́рнага прававе́рных
Д. прававе́рнаму прававе́рнай прававе́рнаму прававе́рным
В. прававе́рны (неадуш.)
прававе́рнага (адуш.)		 прававе́рную прававе́рнае прававе́рныя (неадуш.)
прававе́рных (адуш.)
Т. прававе́рным прававе́рнай
прававе́рнаю		 прававе́рным прававе́рнымі
М. прававе́рным прававе́рнай прававе́рным прававе́рных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прававе́рны в разн. знач. правове́рный

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прававе́рны, ‑ая, ‑ае.

1. Які строга верыць у догмы якой‑н. рэлігіі. Фэлька з першага дня неўзлюбіў нявестку. Не быў ён такі прававерны ўжо католік, але цяпер еў поедам сына, што той браў шлюб не ў касцёле, а ў царкве. С. Александровіч. // перан. Які строга прытрымліваецца якога‑н. вучэння, сістэмы поглядаў. — [Фама] паліцэйскі чын заслужыў і зрабіўся такі прававерны, што нікому дыхнуць не даваў. Грахоўскі.

2. Мусульманскі (у гутарцы саміх мусульман). // у знач. наз. прававе́рны, ‑ага, м.; прававе́рная, ‑ай, ж. Мусульманін, мусульманка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

правове́рный церк. прававе́рны.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

набожны, прававерны, багамольны, богамаленны, богабаязны

Слоўнік сінонімаў і блізказначных слоў, 2-е выданне (М. Клышка, правапіс да 2008 г.)