планіро́ўшчыца

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. планіро́ўшчыца планіро́ўшчыцы
Р. планіро́ўшчыцы планіро́ўшчыц
Д. планіро́ўшчыцы планіро́ўшчыцам
В. планіро́ўшчыцу планіро́ўшчыц
Т. планіро́ўшчыцай
планіро́ўшчыцаю		 планіро́ўшчыцамі
М. планіро́ўшчыцы планіро́ўшчыцах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

планіро́ўшчыца ж. планиро́вщица

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

планіро́ўшчыца, ‑ы, ж.

Жан. да планіроўшчык.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

планіро́ўшчык, -а, мн. -і, -аў м.

Спецыяліст, які займаецца планіроўкай.

|| ж. планіро́ўшчыца, -ы, мн. -ы, -чыц.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

планиро́вщица планіро́ўшчыца, -цы ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)