перастаўле́нне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
перастаўле́нне |
перастаўле́нні |
| Р. |
перастаўле́ння |
перастаўле́нняў |
| Д. |
перастаўле́нню |
перастаўле́нням |
| В. |
перастаўле́нне |
перастаўле́нні |
| Т. |
перастаўле́ннем |
перастаўле́ннямі |
| М. |
перастаўле́нні |
перастаўле́ннях |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Перастаўле́нне (пірістаўленія, пірістаўленьпя) ’канец свету’, ’заканчэнне’ (Юрч. CHJT). Утворана на базе ц.-слав. свьто‑ преставлепіе ’тс’ шляхам адсячэння першай часткі і замены прыстаўкі пре‑ на пера-, параўн. перастаеіцца ’сканаць’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)