пераку́льнік
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
пераку́льнік |
пераку́льнікі |
| Р. |
пераку́льніка |
пераку́льнікаў |
| Д. |
пераку́льніку |
пераку́льнікам |
| В. |
пераку́льнік |
пераку́льнікі |
| Т. |
пераку́льнікам |
пераку́льнікамі |
| М. |
пераку́льніку |
пераку́льніках |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
пераку́льнік м., тех. опроки́дыватель
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
пераку́льнік, ‑а, м.
Спец. Прыстасаванне для разгрузкі адкрытых вагонаў перакульваннем.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
опроки́дыватель техн. пераку́льнік, -ка м.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Ту́мблер ‘механічны пераключальнік’ (ТСБМ). З англ. tumbler ‘тс’ < ‘перакульнік’, ‘акрабат’, ‘голуб-вяртун’, якое з tumble ‘падаць спатыкаючыся’, ‘перакульвацца, куляцца’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)