перакры́ты

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. перакры́ты перакры́тая перакры́тае перакры́тыя
Р. перакры́тага перакры́тай
перакры́тае		 перакры́тага перакры́тых
Д. перакры́таму перакры́тай перакры́таму перакры́тым
В. перакры́ты (неадуш.)
перакры́тага (адуш.)		 перакры́тую перакры́тае перакры́тыя (неадуш.)
перакры́тых (адуш.)
Т. перакры́тым перакры́тай
перакры́таю		 перакры́тым перакры́тымі
М. перакры́тым перакры́тай перакры́тым перакры́тых

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

перакры́ты

дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. перакры́ты перакры́тая перакры́тае перакры́тыя
Р. перакры́тага перакры́тай
перакры́тае		 перакры́тага перакры́тых
Д. перакры́таму перакры́тай перакры́таму перакры́тым
В. перакры́ты (неадуш.)
перакры́тага (адуш.)		 перакры́тую перакры́тае перакры́тыя (неадуш.)
перакры́тых (адуш.)
Т. перакры́тым перакры́тай
перакры́таю		 перакры́тым перакры́тымі
М. перакры́тым перакры́тай перакры́тым перакры́тых

Кароткая форма: перакры́та.

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

перакры́ты в разн. знач. перекры́тый; см. перакры́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

перакры́ты, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад перакрыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

перекры́тый перакры́ты, мног. паперакрыва́ны;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

адчыні́ць, -чыню́, -чы́ніш, -чы́ніць; -чы́нены; зак., што.

Адводзячы, знімаючы або адстаўляючы ўбок тое, чым перакрыты ўваход ці выхад у якое-н. памяшканне (пасудзіну і пад.), зрабіць даступнай унутраную ці знешнюю прастору.

А. акно.

А. кубел.

|| незак. адчыня́ць, -я́ю, -я́еш, -я́е.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

перестла́нный

1. перасла́ны;

2. перамо́шчаны, перасла́ны; перакры́ты; перакла́дзены; перабрукава́ны; см. перестла́ть;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

адчыні́ць, ‑чыню, ‑чыніш, ‑чыніць; зак., што.

1. Адводзячы, знімаючы або адстаўляючы ўбок тое, чым перакрыты ўваход ці выхад, пройма ў якое‑н. памяшканне, у якую‑н. пасудзіну і пад., зрабіць даступнай унутраную або знешнюю прастору; адкрыць; проціл. зачыніць. Адчыніць хату. □ Вярнуўся Сцёпка з паходу на досвіце, ціхенька адчыніў адрынку, дзе спалі двое меншых яго братоў, Алесь і Юрка. Колас. // Зняць накрыўку; адвесці дзверы і пад. Адчыніць вароты. □ Данік не вытрымаў, узлез з каленьмі на акно, адчыніў фортачку і задрыжаў — не то ад холаду, не то ад голасу жанчыны. Брыль. // Пусціць у памяшканне, даць увайсці каму‑н. [Рыгор] падняўся на ўсходы да свае кватэры і пазваніў. Ніхто не з’яўляўся адчыніць. Гартны.

2. Тое, што і адкрыць (у 3 знач.). Падабраўшы з сваіх «хлопаў» хлапцоў і дзяўчат, [пан Вашамірскі] адчыніў у сябе студыю. Бядуля. [Андрэй:] — Часцей заязджайце, ды, калі можна, кніжак і газетак нам сюды прышліце: на гэту зіму школку думаем адчыніць. Чарот.

•••

Адчыніць дзверы — а) даць шырокую дарогу для свабоднага паступлення куды‑н., стварыць спрыяльныя ўмовы; б) зайсці, наведаць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)