перагно́й, -ю, м.

Састаўная частка глебы, якая ўтварылася з рэштак згніўшых жывёльных і раслінных арганізмаў.

|| прым. перагно́йны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

перагно́й

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. перагно́й
Р. перагно́ю
Д. перагно́ю
В. перагно́й
Т. перагно́ем
М. перагно́і

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

перагно́й, -но́ю м. перегно́й; гу́мус

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

перагно́й, ‑ю, м.

Састаўная частка глебы, якая ўтварылася з рэштак згніўшых жывёльных і раслінных арганізмаў. Ад.. [ручая] і ад зямлі патыхала вільгаццю, саладкаватым пахам перагною і размытых кар[анёў] вербалозу. М. Ткачоў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

гу́мус, ‑у, м.

Тое, што і перагной.

[Ад лац. humis — зямля, глеба.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

хво́йны хво́йный;

х. перагно́й — хво́йный перегно́й

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

перегно́й перагно́й, -но́ю м., мн. нет;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Прухні́ца ’зморшчкі’ (гродз., Сл. ПЗБ), ’перагной’ (Скарбы). З польск. próchnica ’перагной, гумус’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

гу́мус с.-х. гу́мус, -су м., перагно́й, -но́ю м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

сыпе́ц м., с.-х.

1. перагно́й, -но́ю м.;

2. (торфокрошка) тарфакро́шка, -кі ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)