паэ́тка
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
паэ́тка |
паэ́ткі |
| Р. |
паэ́ткі |
паэ́так |
| Д. |
паэ́тцы |
паэ́ткам |
| В. |
паэ́тку |
паэ́так |
| Т. |
паэ́ткай
паэ́ткаю |
паэ́ткамі |
| М. |
паэ́тцы |
паэ́тках |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
паэ́тка ж., разг., см. паэтэ́са
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
паэ́тка, ‑і, ДМ ‑тцы; Р мн. ‑так; ж.
Разм. Тое, што і паэтэса.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
поэте́сса паэтэ́са, -сы ж., паэ́тка, -кі ж.;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)