паэ́тка

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. паэ́тка паэ́ткі
Р. паэ́ткі паэ́так
Д. паэ́тцы паэ́ткам
В. паэ́тку паэ́так
Т. паэ́ткай
паэ́ткаю		 паэ́ткамі
М. паэ́тцы паэ́тках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

паэ́тка ж., разг., см. паэтэ́са

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

паэ́тка, ‑і, ДМ ‑тцы; Р мн. ‑так; ж.

Разм. Тое, што і паэтэса.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

поэте́сса паэтэ́са, -сы ж., паэ́тка, -кі ж.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

poetess

[ˈpoʊətəs]

n.

паэ́тка f.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

poetka

ж. паэтэса, паэтка

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)