пасу́дніца

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. пасу́дніца пасу́дніцы
Р. пасу́дніцы пасу́дніц
Д. пасу́дніцы пасу́дніцам
В. пасу́дніцу пасу́дніц
Т. пасу́дніцай
пасу́дніцаю		 пасу́дніцамі
М. пасу́дніцы пасу́дніцах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

пасу́дніца ж. посу́дни́ца, судомо́йка, посудомо́йка

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пасу́дніца, ‑ніцы, ж.

Жан. да пасуднік (у 2 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

посу́дница пасу́дніца, -цы ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

судомо́йка (работница) пасу́дніца, -цы ж.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пасудамы́йка, ‑і, ДМ ‑майцы; Р мн. ‑мыек; ж.

1. Памяшканне, дзе мыюць посуд. Цэлы дзень праз адчыненае акно пасудамыйкі чуўся несціханы бразгат місак, талерак, нажоў і відэльцаў. Грамовіч.

2. Машына для мыцця пасуды.

3. Тое, што і пасудніца.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)