парэнхі́ма

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. парэнхі́ма парэнхі́мы
Р. парэнхі́мы парэнхі́м
Д. парэнхі́ме парэнхі́мам
В. парэнхі́му парэнхі́мы
Т. парэнхі́май
парэнхі́маю		 парэнхі́мамі
М. парэнхі́ме парэнхі́мах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

парэнхі́ма ж., анат., бот. паренхи́ма

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

парэнхі́ма, ‑ы, ж.

Спец.

1. Асноўная тканка якога‑н. органа. Парэнхіма лёгкіх.

2. Асноўная тканка раслін, якая складаецца з клетак аднолькавага памеру.

[Ад грэч. parénchýma — напаўненне.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

паренхи́ма анат., бот. парэнхі́ма, -мы ж.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)