паро́хкванне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. паро́хкванне
Р. паро́хквання
Д. паро́хкванню
В. паро́хкванне
Т. паро́хкваннем
М. паро́хкванні

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

паро́хкванне ср. похрю́кивание

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

паро́хкванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. парохкваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

похрю́кивание паро́хкванне, -ння ср.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)