парні́к
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
парні́к |
парнікі́ |
| Р. |
парніка́ |
парніко́ў |
| Д. |
парніку́ |
парніка́м |
| В. |
парні́к |
парнікі́ |
| Т. |
парніко́м |
парніка́мі |
| М. |
парніку́ |
парніка́х |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
◎ Лабанда́ ’варэнне з парнікі з невялікім дадаваннем мукі’ (Вешт.) — у выніку перастаноўкі складоў ад баланда (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)